Jatuh dalam Tebing Tawa

Seperti sebelumnya langitku masih tetap jatuh

Digenangi butiran gravitum ialah penyebab

Tapi langitku seperti angsa yang mengakasa

   Terbang menjulang luputkan mata tiada jejak.

Langitku adalah perisai hati berfitri

Kejatuhannya ialah gradasi dalam tebing-tebing tawanya

Hari-hariku berisiul getarkan cakrawala

Atau meraut benang bagi penjahit lengan-lengan kosmik

Entah, gembalakah aku atau penenenukah ia

Semestaku ialah tarian kata beraroma petikan-petikan dawai

petangpun terbawa dalam melodi memetik senja berwarna Merah.

Langitku masih tetap jatuh tanpa bumi adalah pusat geometric

Langitku jatuh dalam spectrum selubung cahaya

Merindu primsa menjadi alasan dimana dia adalah energy

Kejatuhanku bukanlah karma sutra puitis

Ialah Kekosongan yang merindu sapa pujangga.

Kejatuhanku adalah letupan nova semesta berinflasi

Seperti kuantum yang acak porandakan harmoni dalam mata semesta

Tapi kejatuhanku ialah ketakaturan dimana melodi getarkan ritme keseimbangan

Aku jatuh dalam tebing-tebing tawa begaya mistik

Terjebak dalam lapisan-lapisan Ozon

Bahkan Einstein keliru memahami medan Abadiku.

Jatuhku bukanlah terbukanya energy ditiap materi

Jatuhku bukanlah kerinduan gravitum merangkul partikel

Tapi jatuhku ialah alasan semesta tercipta

Jatuhku ialah alasan Muhammad menyendiri saat menerima “Bacalah”

Aku mencintai Ketakwajaran  dimana cinta layak disembah…

Aku mencintai Nabiku dimana Roh Terasing adalah syair pemujinya

Itulah aku orang Gila yang mengharap Danau menyapaku ialah “Sang Suami”

Ialah kejatuhanku dimana Abadi kan tertulis dalam lembaran mega

Sehingga  Kilat halilintar adalah pernyataan Cinta akan “Aku Kamu Abadi”.